Bi Javab

خیلی راحت خودمو گول میزنم

بعدش یواش یواش بغض میکنم

هی..

ورس ۱:

چشای خستهُ خیره به کاغذا

بیزار از این شهرم ، بیزار از آدماش

رویا ، آرزو ، تخیل ، توهم

بیا با هم بمیریم بعد بگیریم تولد

از قدیم گفتن خب تلخه حقیقت

راه های نرفتهُ ترسیدن ، ندیدن

عشقی که قلبمو آلوده میکرد

مسیرو بر عکسو وارونه میرفت

دلی که تنگ نشد شکسته بود شاید

کاش عقل جلو دل زانو نمیزد

نمیدونم چیشد خودمو گم کردم

نمیدونم کجامُ تو کدوم بن بستم؟

هنوزم کلنجار میرم با واژه ها

من موندمو خیابون کنار این سایه ها

دیگه من یادگرفتم بی عاطفه باشم

دنیا نرقصید هیچوقت به ساز ما

قسم به پرسه ها و بغض های بی دلیل

من بی تو میبازم تو الان بی منی

کاش اینا بگذره از تکرارش میترسم

گرمارو بغل کردم ولی باز میلرزم

تمومه وجودم زمستونه الان

اشکام یخ زدن مجبورم که میخندم

درکم کن خیلی افتضاحه حسم

پر از آشوبم مثه انقلاب کشور

تشنه اینجا به انتظارِ چشمم

بیخیال راه درست اشتباهو عشق است

با الکلم آخه همه چهره ها تاره بی‌شک

کلمه ها میجنگن کاغذا پاره میشن

چرا همه میرن؟ بگو چیه تقصیرم؟

آینه داره نشون میده کِدِر شده تصویرم

یه سری چین و چروک رو صورتم پیداس

لعنت به خاطره ، لعنت به تهران

ورس ۲:

اعتمادو میکشم سکانسه تلخیه

الان دیگه فرق نداره آسمون چه رنگیه

تیرگی ، سیاهی ، انزوا و تباهی

نمیدونی چیه اصن معنیه بی پناهی

گذشتن و رفتن شد عادت هر روزم

هنوزم دل دارم ولی خب مخروبست

بی لیلی می‌میرم من خود مجنونم

گفتم برات جون میدم فکر کردی مست بودم

بلدم داستانو خوب بودن جرمه

تمومی نداره این حسرتای کهنه

اونی که قبله هرچی باوراشو کُشته

من بودم آره بهم میگن مشکل

گُنگم ، بی‌رمق تکلیفم معلوم نی

با همه فرق دارم من یه آدم مصنوعی

جهان پر از زرق و برق لحظه های جذاب

جهان من عادیه یه جهان معمولی

اوترو :

تو بگو کفر میگم تو بگو ناشکرم

دست من نبودش اگه این بار شد کج

خدا موند پیشم تنهاییو رد کردم

هنوز با خدا میشه کمی خلوت کرد

خالق ، مخلوق یک عشق نا تموم

هیچ موقع نمیگم که خدا بام نبود

درگیره فکرم محکوم به این عذابم

من همون سواله پیچیده ی بی جوابم