Pire Moghan

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

به بویِ نافه‌ای کآخر صبا زان طُرّه بُگشای

ز تابِ جَعدِ مِشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزلِ جانان چه اَمنِ عیش چون هر دَم

جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها

به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید

که سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها

شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل

کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل‌ها

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر

نهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفِل‌ها

حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ

مَتی ما تَلْقَ مَنْ تَهْوی دَعِ الدُّنْیا و اَهْمِلْها

حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ

مَتی ما تَلْقَ مَنْ تَهْوی دَعِ الدُّنْیا و اَهْمِلْها

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَاسَاً و ناوِلْها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

به بویِ نافه‌ای کآخر صبا زان طُرّه بُگشای

ز تابِ جَعدِ مِشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

َلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَاسَاً و ناوِلْها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها