Khanoome Vaziri

هِی لباسای تنگ و کوتاه و باز ، خریدی خریدی

نفهمیدی غیرتی بودم ، گذاشتی رفتی

با هر اُسکلی دلت میخواست ، پریدی پریدی

حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

یه وَری تو این کونم بِری خانومِ وزیری

هَه ، حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

نمیخوامِت اگه کونم بِدی خانومِ وزیری

خانومِ وزیری

هِی، امشب ایشون شدن خانومِ وزیری ، منم آقای سلطانی! هِه هِه

چرا ؟! چون حرف ، حرف حاجی باشه

ولی ایشون باز زبونش درااااازه

(چون حرف ، حرف حاجی باشه)

میگم بانو ، حواست جمعِ

میگه آقا ، سُفره که پَهنه

میگم همه چی ، نون و سبزی نی

میگه بَسه، این همه طعنه

میگم خانوم ، همه نَنه جِندن

انقده راحتی ، اصلا خوب نیس

میگه آقا ، هیچ دافِ تنگی

دیگه شاخِ اینستا و یوتیوب نیست

هر چی بگی یه زِر میزنه ، زُمخت ولی کونی میخواد

میره با هر چی گِی میپره

آره خب ، یه روز به اُسکل بودنش پِی میبره

ولی دیگه قربونم بِره ، دیگه برام خیلی کَمه

دیگه برام خیلی کَمه

حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

یه وَری تو این کونم بِری خانومِ وزیری

هَه ، حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

نمیخوامِت اگه کونم بِدی خانومِ وزیری

خانومِ وزیری

بعضیا اینجورین که ، میرَن دوراشونو میزنن

موتوراشونو میسوزونن, پوچ که میشن دنبالِ گُل میگردن

ما هم که بَبوو (بَبو ، بَبو ، بَبو, بَبو ، بَبوو ...)

اون موقع که فیسِ تو ، تو شهر ناشناس بود

اون موقع که شومبولِ ما هم ، واسه تو راست بود

اون موقع که قشنگ بودی ، ما رو ندیدی

حالا که جِر خوردی ، ما رو میخوای نَسناسِ راسو

اون موقع که اون مَمه هات ، خوشگل و سِفت بود

برنمیخورد اون موقع هر کُصشری بِهت زود

اون موقع که تَرگُل بودی ، ما رو نخواستی

حالا کُصخل شدی ، ما رو میخوای کُصکشِ میمون

کُص چیه ؟! کُص چیه ؟! کُص چیه ؟

اَخ ، توف ، کیرم توش

اِنقده رفت بِهت ، دیگه کُص نگو

بگو سوراخ موش

کون خوبه ، دَمبَل ، دیمبُل ، تُنبَک بزنی لاقَل روش

کُص تو بشقاب ، کون تو دیزی

تو چطوری ؟! من که خوبم

بِپا عقب عقب میای یه وقت نخوری به دولَم

حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

یه وَری تو این کونم بِری خانومِ وزیری

هَه ، حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

نمیخوامِت اگه کونم بِدی خانومِ وزیری

آاااااااا ، خانومِ وزیری

خانومِ وزیری

خانومِ وزیری

میگم دختر ، اینجا همه گُشنه ن

همه زامبی شدن و دشمن

میگه من خودم ، حوصِلم سَر میره

اگه مردم ، کُص نَگن پُشتم

میگم خانوم ، یکمی آروم تر

اینجا دیوارا موش داره آهسته

میگه آقا ، همسایه آمارِش (عِه)

خودِش داغونه کُصکِشِ خوارکصه

میگم بانو ، دَرِ دیزی بازه

همه دورِ میز شُدن گربه

میگه آقا ، این رئیس جمهور

خودِش خوابه ، شَهرو آب بُرده

نَنَت حاجی رو با هوولوش خورده

تا تو رو ریلیزِت کرده

درشت بودی تو قابلمه ، با دَمکونی ریزِت کرده

آخ ، چقده ناز داری ، اوف ، کی تورو عزیزت کرده ، عِه عِه عِه

هرچقدر تو هاتی اون دوستِ مریضِت سَرده

اصلا اون پوستِ کَریهِش زرده

یه شب تو را زِ مَستی ، تشبیهِ ماه کردم

کیرِ منم نبودی ، من اشتباه کردم

من اشتباه کردم ، من اشتباه کردم

یه شب من از رو نَعشِگی ، واسه تو راست کردم

صبح که چِتیم پَرید ، دیدم ، بچه گراز کردم

بچه گراز کردم ، بچه گراز کردم

این مَمه نیست که هندونَس خانومِ وزیری (هَه هَه)

دَرونِت رنج میبره یه حیوون از قانونِ اسیری (اَاااا)

آخه این ، کون که نی

کدو تنبله, اُسکلِ بچه

اصلا مالِ خودته، درخت بِکار

کُصِتو به من چه ؟

حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

یه وَری تو این کونم بِری خانومِ وزیری

هَع ، حالا دیگه قربونم بِری خانومِ وزیری

نمیخوامِت اگه کونم بِدی خانومِ وزیری

با پِلَخمونِ نگاهِت ، چُغُگِ دِلُمِ زدی

اِی به قربونِ نگاهِت عوضی ، چُلُمه زدی

چیو زدی؟! چُلُمه زدی

چی ؟! چُلُمه

چُل ، (چُلُمه)

چُل ، چُل

خلاص