Hoviyat

تو رو خواستم مثل تقدیر فراتر از ارادم بود

فراموش میشدم چون که همیشه تو رو یادم بود

تو رو خواستن شبیه خون توی رگ هام پیچیده

عذاب تو و دردامو به بغضم هویت میده

نه به این همه تنهایی

نه به بغض اعتراض دارم

به اندازه ی خوبیهات به دردت هم نیاز دارم

نه به این همه تنهایی

نه به تو اعتراض دارم

به اندازه ی خوبیهات به دردت هم نیاز دارم

به دردت هم نیاز دارم ...

میسوختم تا مبادا که یه آن گمشی تو تاریکی

کجا به جز کنار من به عشق من نزدیکی

الان که غرق تقصیری نگو بم که تو رو باختم

خود من این بت و از تو توی ذهن همه ساختم

تو بخشی از منی هر چند تمامش انتظار بوده

روی شخصیتم انگار غمت تاثیر گذار بوده