Dastam Nemiresad

*سرگرم زنده ماندن و درگیر زندگی

اینجا به غنچه ی شقایقی

دستم نمیرسد

آید ز هر سو که می روم، ندای مخالفی

حیف که به یار موافقی

دستم نمیرسد

شاید میان این هیاهو صدایی رسد به‌ گوش

شاید کلامی، جهان خفته را آورد به هوش

این های و هوی تو خالیِ پر از جنون و دروغ

شاید که روزی شود خاموش **

کو آنکه این خرابه را، از نو بنا کند

هِی ، دگر به خالقی

دستم نمیرسد

رفتند شاعران و مردند دیوانه های شهر

دیگر به اینچنین خلایقی

دستم نمیرسد

روزی کلام زمینیان ،سرود عشق بود

هیهات، که بر چنین حقایقی

دستم نمیرسد

باید به دریا زنم دل و راهی شوم ولی

در این میانه دگر به قایقی

دستم نمیرسد

شاید میان این هیاهو صدایی رسد به‌ گوش

شاید کلامی، جهان خفته را آورد به هوش

این های و هوی تو خالیِ پر از جنون و دروغ

شاید که روزی شود خاموش **

سرسبزی بهار ، طعم خوش حیات

حتی دگر دقایقی دستم نمی‌رسد