Shaame Gharibaan

نماز شام غریبان چوگریه آغازم

به مویه های غریبانه قصه پردازم

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار

که از جهان ره و رسم سفر براندازم

هوای منزل یار آب زندگانی ماست

صبا بیار نسیمی زخاک شیرازم

خدای را مددی ای رفیق ره تا من

به کوی میکده دیگر علم برافرازم

سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی

شکایت از که کنم خانگی است غمازم