Najva

به پیش روی من تا چشم یاری میکند دریاست

چراغ ساحل آسودگی‌ها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده‌ام خاموش

غمم دریا، دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست

خروش موج با من می کند نجوا

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

ز پا این بند خونین برکنم نیست

امید آنکه جان خسته‌ام را

به آن نادیده ساحل افکنم نیست