BAZIGAR

منتظر میشینم تا سپیده

روشم نشسته دونه برف

روی درختا لونه کرد

بدنه لختت نور شمع

من دلم تنگه توله سگ

جلوت باز رفتم از کور در

دادمت از دست جون من

زدی شکستی بودی بلد

گذاشتی رفتی از خونه شب

مدل خندت رو عصابه

میدونم سردرد که عذابه

میشه بهت برگشت که محاله

حرفای دوستات پرت کرد

لاف نزن که اکتت شله

خدافظ چوب خطت پره

چقد دلگیره شب دیدی بهت میرسم

رفتنتو دیدم از چشمی در

میزنم فصلامونم بره

موجای دریا مسافره

دیدی آدم بود روشنه شمعا پاییزه هر سال به خاطرت

طبیعیه

هر کی بیاد یه روزم از صحنه میره

کاش جوهر دنیا بود یه رنگ دیگه

که باهاش عشق نمیره

اونم جون شبیه منه رفیق صمیمیمه

طبیعیه

هر کی بیاد یه روزم از صحنه میره

کاش جوهر دنیا بود یه رنگ دیگه

که باهاش عشق نمیره

اونم چون شبیه منه رفیق صمیمیمه

اونم چون

شبیه منِ

رفیق از صمیمیمه

تو فقط اکتی بازیگر

با قلبم بازی کرد

شدش دستم خالی تر

سردرد خوابیدم

هر شب مستم پاتیلم

بد زد خالی بند

مثل ابر شب باریدم

بمون من تنها میرم

نمیاد حرفات به دلم

الانم بد فاز کدرم

اومدم صد بار که برم

ریختی سنگ باز یه گرم

نمیاد اینکارا به تو نه

بیبی جون این دافا دکورن

نرفتم من باهاشون یه دورم

اومدش بعد حاشیه دورم

نمیدونم چرا بگام

نیاری کسی به جام

بیا اینجا به جا تهران

غمگین بی تو شعرام

مبین لباس، توی تراس

قربون صورت نازت

من التماس تو بی احساس

رفتیم تو حاشیه باز

تو فقط اکتی

تو فقط اکتی

تو فقط اکتی

بازیگرا سطیحی

تو فقط حرفی

تو فقط حرفی

تو فقط حرفی

سردی آدم برفی

تو سرم تو رو دارم

تو بزار برو راحت

هی زدیم بهم چون

اون ظرفا که پرت شد و

اون فحشا نشمورد

نیستی شبیه پترو

تو فقط اکتی

تو فقط حرفی