Shabe Sard

با کبودی دلاشون

روی نور ماهو بستن

اینجا چه تاریکه

رفتن درده

اونکه عاشقه برمی گرده

این سکوت شرح مرگه

زندگی سر تا سر رنگه

ریشه ها زیر زمینن

لونه ها روی درختن

جای پاها زیر برفه

آدما تشنه ی حرفن

من از اتاق تاریک

رو به آسمون می شینم

می دونم اگه بباره

خورشیدو فردا میبینم

تا فردا چیزی نمونده

سر نوشتمون روشنه

همیشه بعد از فصل سرما

دوباره بهاره

شکوفه میباره