Shab Sob She

زیر نوره این مهتاب

من باز بی خواب می مونم

من این شهرو با قدم هام

شُمردم و باز می شمُرم

توو این پرسه زدن ها

منو شناخته می دونم

خوبه دل کنده باشه خورشید از من

من توو این شهر می مونم

تا این شب صبح شه

نمی خوام این شب صبح شه

دیگه نباید این شب صبح شه

هیچکس ندید سایه ی مارو

وقتی می گذشتیم از کوچه ها

همین خلوت مارو به شب گردی عادت داده

سکوت و تاریکیش میشنوه حرف مارو

ما نمیجنگیم با روزامون

بجاش میگیم به شب همه ی حرفهامونو

تو نزار هیچ وقت این آرامش توی تو بمیره

بمون نامرئی تو دل شب