Vatan

خاکم به سر، ز غصه به سر خاک اگر کنم

خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم؟

آوخ، کلاه نیست وطن، تا که از سرم

برداشتند فکر کلاهی دگر کنم

مرد آن بود که این کلهش، برسر است و من

نامردم ار که بی کله، آنی به سر کنم

من آن نیم که یکسره تدبیر مملکت

تسلیم هرزه گرد قضا و قدر کنم

زیر و زبر اگر نکنی خاک خصم را

ای چرخ! زیر و روی تو زیر و زبر کنم

جایی‌ست آروزی من، ار من به آن رسم

از روی نعش لشکر دشمن گذر کنم

هر آنچه می‌کنی بکن ای دشمن قوی

من نیز اگر قوی شدم از تو بتر کنم

من‌ آن نیم به مرگ طبیعی شوم هلاک

وین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

معشوق عشقی ای وطن ای عشق پاک من

ای آن که ذکر عشق تو شام و سحر کنم

«عشقت نه سرسری ست که از سر به در شود»

مهرت نه عارضیست که جای دگر کنم