Madar

شاید از دلسوزیات جا خورده باشم

شاید برات صدامو بالا برده باشم

ببخش همیشه واسه تو باعث دردم

من آرزوهاتو برآورده نکردم

نپرس چرا چشمای من از اشک تاره

من انتخابم با بقیه فرق داره

نگرد پی چیزای عادی تو وجودم

من دختر یاغی و مغرور تو بودم

گوشه ی پیرهن تو قایم میشدم زود

دامن تو پاکترین بالش من بود

هنوز پا به پام میای با بی قراری

به روت نمیاری که زانو درد داری

زندگیتو دادی نداری ادعاشم

هیچوقت نتونستم مثه تو خوب باشم

مثه تو حرف سرنوشتو بپذیرم

بدی دیگران و نادیده بگیرم

گوشه ی پیرهن تو قایم میشدم زود

دامن تو پاکترین بالش من بود

هنوز پا به پام میای با بی قراری

به روت نمیاری که زانو درد داری