Shah Par

نگو که تو سینه ی من

درد بی درمونی نبود

توسفره ی خالی ما

غصه ی بی نونی نبود

نگو که دست روزگار

شاهپر پروازو نبست

نگو که تو کنج قفس

قناری زندونی نبود

به من نگو ای نیمه جون

نونت نبود ، آبت نبود

تو سقف آسمون شب بلور مهتابت نبود

به هر طرف رو می کنم

درا به سوی بستنه

چینی نازک دلم

رو لبه ی شکستنه

به کی باید رو بزنم

کیه جوابمو بده

کیه دوای درد این حال خرابمو بده