Paye Piadeh

آسون با افکارات

اونم میشد آروم با اشعاراش

درد اینه

از اون خسته ترام

اونایی که زوجَن با دست نشون میدن

فرد اینه

ولی بسه مرام

حال نداری همه رُ از سر باز کنی

بال نداری ولی میخوای پرواز کنی

سر سخت بودی الان سر راست شدی

شکاک طوری که به نزدیکترین کساتم وسواس شدی

کلِ شهرُ گشتم پای پیاده

با پای پیاده

واسه گم شدن که اینجا راه زیاده

آره راه زیاده

من همه کوچه ها رُ رفتم فهمیدم که آدما از سنگَن

بعدِ این شبا داره روز میادش

میدونم روز میادش

آسمونُ باس آبیش کرد

مثِ ورقه که واس پُر کردنِ برعکسِ بغض که باید خالیش کرد

همیشه تو زندگی دیدی بازنده هایی که میگن این یکی رُ نمیشد کاریش کرد

تو از کدومایی؟

تنبلایی که نجنگیده میبازن و میکنن ماس مالیش بعد؟

میکنی هوسِ جاده هراز

گهگاهی کسل طوری تو بامِ فراز نه میگی چته نه میخوای دردُ ول کنی

نه کهنه تریپته نه میخوای اخمُ ول کنی

تا نیاد کسی قدیما نشه تکرار عشقُ تو این مسیر به زورم نشه اِنداخت

جوونه کالبُدم از درون که سالخوردم

هرچی دوییدم نرسیدم من کال مُردم

آدما از کنارم راحت رد میشدن

منم زخمی شدم

مار خوردم افعی شدم

فهمیدم از این بعد هرچی شد من احساساتمُ از آدمای این شهر مخفی کنم