Ali Ey Homaye Rahmat

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوی فکندی همه سایه هما را

ناشناسی که به تاریکی شب

می بُرد شامِ یتیمانِ عرب

پادشاهی که به شب بْرقَع پوش

می کِشد بارِگدایان بردوش

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من بخدا قسم خدا را

بخدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سُرِ چشمه بقا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

درجهانی همه شور و همه شَر

ها عُلیّّ بشرّ کَیفُ بشر

شَبرْوان مستِ وِلای تو علی

جانِ عالم به فدای تو علی