Vasiat Nameh

تو اوج نا اُمیدی میخندم نفهمن به مرگ دل دادم

یه برادر کوچیک که مغزش از وزنش بیشتره

ولی هر حرفی رو هرجایی بخواد میزنه ، مهم نیست ، مهم هدفِ که بهش میرسه آخر

میرسیم به من ، منی که مرد بودن و یاد گرفتم از فیلمای وسترن

دوئلِ بین من و وجدانم ، بُرد و باخت مهم نیستش اصلا

باور کن خیلی خستم ، فرصتا رو دادم خیلی از دست

چه توقعی داری از من؟ من یه مرده ی متحرکم

کروس

یکی بود یکی نبود ، هرکی بود و گوش کرد ، شُد کبود یه جاییش

خسته از حرفای تکراری، دردای اجباری، زخمای کاری

ما موندیم و یه قلم باریک با کلی حرف که جاش تو کلمه ها نیس

خسته از دردای اجباری، حرفای تکراری ، زخمای کاری

ورس 2

آسمون و دوس دارم که هر شب خدا ، میکنه چراغاش و روشن

روز به روز داره گرم تر میشه ، اما عشقم اینه ببینم ستاره ی زرد

همه خستن از حماقت من ، هه ، ممنون از صداقت جمع

آینده شده برام تفاله ی مغز ، زنده بودن شده حماسه ی من

بزار یادم بره نفس کشیدن ، زندگی ای که از رو حوس چشیدم

کوبوندش منو به درای قفل ، که دیگه روحم از جسمم پیاده شد

نه حوصله نصیحت دارم ، نه چیزی که منصرف شم از کارم

حرفای من تو این وصیت نامه است ، مثل یه وصیقه است واست

اسطوره شدم توی تنها بودن ، دردارو میزنم تنهایی تو رگ

یاری دارم که فیکس ِ فیکسِ ، هرچی لاشخور دورش ِ شیفت دیلیت شه

کاری ندارم به آدمای دیگه ، به اینکه چوبشون لای چرخ ما گیره

روزگار همینجوری پا نمیده ، به من ، تو ، یا افکار پیرت

نریزین حتی یه قطره اشک ، خندیدن بهتره از یه لحظه غم

پوچ بودن و دیدم تو ذاییده شدن که الان به طرق مختلف گاییده شدم

حس میکنم که خالی از پُرم ، چند کلمه ای بُکن آویزه ی گوش ِت

خودت باش تا آخر دنیا ، حتی اگه نداشتی یه جرعه عقل