Par

ورس دوم

یه روزی بین راه تو جنگل سیاه

شدش اسیر دام به دست پادشاه

کردنش تو حبس با آب و دون مفت

بستنش به بست اون با خودش میگفت:

پرنده بپر این میله ها اسیرن

قفس که سهله مشتی! سنگ داغ سینه ت

خدات که پشتته پس خودخوریتو بس کن

گناهت اینه که نموندی لای هر قوم

شبیه باغی (آوا)

شبیه مردم

تکی و صد بعد ، همینی در کل

ورس سوم

پرنده کلافه بود لم می داد به خلاف نور

انگار که نداره جون غم می ریخت تو تمام اون

حسرت های پرواز تو مغزش گِز گِز کرد

آسمون در باز می گفتش: نصفش چند؟

جیغ زد داد کشید ناله کرد و آه کشید

انگار نه انگار، دنیا بود تو خواب سیر

همش تو لک بود،کی میاد این فردا

پراشو می کند کش نیاد این دردا

لب به لب بود از آدما سر میزد هی به آهنا

دلرو داد به شبا دعاش جدا شد از توقعاش

خدا پهلوش بود، نوازشش می کرد

فرشته مخلوق، عبادتش می کرد

خلاصه جون کند تا میله هارو پس زد

دوباره جون گرفت عین روز اول

ولی همیشه تیکه تلخ قصه آخره

پرنده عقاب شکار و کوه و دامنه