Dooset Nadaram

یه قصر طلایی ساخته بودم

به چه شوقی به چه ذوقی

قلب و دین و ایمونمو باخته بودم

برو دیگه دوست ندارم

اسمتو نمی‌خوام بیارم

برو دیگه نمی‌خوام به یادت

چشمامو روی هم بذارم

هر دفعه یکی در میزنه

عکس تو میاد به یاد من

که میومدی با یک گل سرخ

دم دمای صبح سراغ من

چه بچه‌گونه نیگام می‌کردی

نگاتو باور می‌کردم

دوباره می‌رفتیو من تو سکوتم

گلاتو پرپر می‌کردم

گلاتو پرپر می‌کردم

برو دیگه دوست ندارم

اسمتو نمی‌خوام بیارم

برو دیگه نمی‌خوام به یادت

چشمامو روی هم بذارم

برو دیگه دوست ندارم

اسمتو نمی‌خوام بیارم

برو دیگه نمی‌خوام به یادت

چشمامو روی هم بذارم

قصه‌های منوتو تمومه اما

یه روز تو تنها میشینی

حریر عشق گذشتمو از

تو آینه‌ها میبینی

اما دیگه نیست اون که اشکاتو

می‌بوسیدو تو براش نفس بودی

اون که براش فرش زمینو

یه سایه‌بون با تو بس بودی

برو دیگه دوست ندارم

اسمتو نمی‌خوام بیارم

برو دیگه نمی‌خوام به یادت

چشمامو روی هم بذارم

برو دیگه دوست ندارم

اسمتو نمی‌خوام بیارم

برو دیگه نمی‌خوام به یادت

چشمامو روی هم بذارم