Koja Be Khandeh Miresim

به من بگو کجا به خنده می رسیم

حالا که زندگی تکرار ماتمه

همه هراس من از اینه که چرا

هنوز توی نگات یه بغض مبهمه

با تو دقیقه هام بی گریه میگذرن

رو ظلمت شبم پنجره ای بذار

توی کدوم غروب پناه من میشی

وقتی که گم شدم تو دست انتظار

دستات تجسم عشق و نوازشه

که تو نهایت آرامش منی

از سقف سرد شب روشنی می چکه

نگام که می کنی لبخند که می زنی

احساس داشتنت شیرینه و غریب

پیش تو حتی از ابرا سبکترم

اون لحظه که نگات خیره س به آسمون

می تونم از خودم از گریه بگذرم